Louise Glück, tankoćutnu, ali oštru, prepoznao je i bolno nepouzdani Nobelov komitet

Kad je prije pet godina Louise Elisabeth Gluck dobila Nobelovu nagradu za književnost za “nepogrešivi pjesnički glas koji strogom ljepotom individualno iskustvo čini univerzalnim”, mađarski su mediji pisali da je nagradu dobila američka pjesnikinja mađarskih korijena, dok su izraelski otišli korak dalje. Po njima, nagradu je dobila američko-židovska, a po nekima i ultimativno židovska pjesnikinja. Bez obzira na te više ili manje egzaltirane kvalifikacije, te 2020. godine Gluck (čiji su židovski djed i baka po ocu emigrirali u Ameriku iz Mađarske) bila je poznatija u SAD-u, gdje je rođena i gdje je provela cijeli život, nego u drugim dijelovima svijeta. U međuvremenu, situacija se ipak promijenila, pa se knjige Louise Gluck češće prevode na druge strane jezike, a zahvaljujući Frakturi mogu se čitati čak i na hrvatskom jeziku. Nakon osebujne poetske pripovijesti “Nevena i Ruža” od lani, Fraktura je, također u prijevodu Tomislava Kuzmanovića i pod uredničkom paskom Monike Herceg, netom objavila njenu hvaljenu pjesničku zbirku “Averno” iz 2007. godine. Riječ je prvoj cjelovitoj zbirci američke nobelovke prevedenoj na hrvatski jezik.